Weer was de langste dag voorbij. De dagen kortten nog nauwelijks merkbaar, maar wij wisten ‘t, ook deze zomer zou voorbijgaan. Weer ging de dag ten einde, weer verbleekte ‘t felle rood boven de kim, ‘t water in de verte hield nog maar nauwelijks kleur, duisternis kroop alweer op uit de aarde, nu was ‘t kanaal in de verte verdwenen in de nacht. Wij waren zeer droevig om alle dingen die voorbijgegaan waren en om ons leven dat eindigen moest, als al deze dingen zouden doorgaan. Nog enkele malen zouden wij de dagen zien lengen en daarna zouden wij niet jong meer zijn. En nadat nog enkele malen de witte en de roode kastanjes gebloeid zouden hebben, zouden wij sterven, in de kracht van ons leven of als oue mannetjes wellicht, wat nog erger zou wezen. En weer zou de lucht rood wezen en het kanaal zou er allicht ook nog zijn, geel in de schemering, en ze zouden nergens van weten.
1 note
Maar dit zeg ik U, laat nooit zien wat ge wilt noch wie gij zijt maar werk in stilte. Want in huichelen en knoeien ligt Uw heil en karakter is een frase.
0 notes
Henry Perowne, die in zijn volwassen leven zelfs geen gedichten was gaan lezen nadat hij een dichter als schoonvader had gekregen. Natuurlijk was hij wel begonnen zodra hij ontdekte dat hij zelf vader van een dichter was. Maar het kostte hem een inspanning waaraan hij niet gewend was. Zelfs een eerste regel gaf hem soms al iets straks achter zijn ogen. Romans en films, rusteloos modern, jagen ons voor- of achteruit door de tijd, door dagen, jaren of zelfs generaties. Maar de dichtkunst verricht haar waarneming en beoordeling door te balanceren op de speldenknop van het moment. Bedaren, geheel tot rust komen om een gedicht te lezen en te begrijpen is alsof we proberen een oud ambacht onder de knie te krijgen, zoals stapelbouwen of forel afstrijken.
0 notes
De tiran aait zijn hond, schopt zijn dienstmeid en bidt voor het avondeten.
0 notes
Dat heb je vaak, dat je erbij bent en het toch niet merkt. Zo waren er ten tijde van de Franse Revolutie mensen die erg in geschiedenis geïnteresseerd waren, in Parijs met vakantie, koffie drinkend op een terrasje, niet merkend dat twee straten verder de Bastille werd bestormd. Pas weer terug in Amsterdam moesten ze in de krant lezen dat de Nieuwe Tijd begonnen was.
0 notes
Hij hield van vrouwen en vrouwen hielden van hem. Niemand hoeft lang te peinzen over het resultaat. Vreugde en verdriet en veel complicaties.
0 notes
De leraar blijft thuis bij het bord, de leerling gaat reizen. Van beiden verwacht ik dat ze in het zicht van de dood zullen mompelen: ‘Het leven heeft mij niets geleerd.’
1 note
Ja, honden zijn te vertrouwen, in tegenstelling tot mensen.
0 notes
Een van Seymours honderdvierentachtig gedichten - slechts bij de eerste inslag schokkend; bij de tweede een bemoedigende lofzang op de levenden zoals ik er geen tweede ken - gaat over een eminente asceet die op zijn sterfbed ligt, omringd door gebeden zingende priesters en discipelen, en zich tot het uiterste inspant om te horen wat de wasvrouw op de binnenplaats zegt over de was van de buurman. De oude heer, zo maakt Seymour duidelijk, wenst vaag dat de priesters een beetje zachter deden.
1 note
Weet dat het nabije leven slechts spel is en tijdverdrijf.
1 note
Verzonken in de nacht. Zoals je soms je hoofd laat zakken om na te denken, zo helemaal verzonken zijn in de nacht. De mensen slapen rondom. Een klein toneelstuk, onschuldig zelfbedrog, dat ze in huizen slapen, in stevige bedden, onder een stevig dak, uitgestrekt en ineengedoken op matrassen, in lakens, onder dekens, in werkelijkheid zijn ze bij elkaar gekomen, zoals toen ooit en zoals later, in een woestijnomgeving, een kampement in de open lucht, een onafzienbaar aantal mensen, een leger, een volk, onder de koude hemel, neergevallen op de plaats waar ze stonden, hun voorhoofd tegen hun arm aangedrukt, hun gezicht naar de grond gericht, rustig ademhalend. En jij waakt, bent een van de wachters, vindt de volgende door te zwaaien met het brandende hout uit de takkenbos naast je. Waarom waak je? Iemand moet waken, heet het. Iemand moet er zijn.
0 notes
Nomaden scheppen niets en honkvasten zijn te braaf. Voor een groot oeuvre heb je een avonturier nodig die thuisblijft.
0 notes

Is het een wet dat wij van verlangen naar verlangen hollen? Kun je niet voorgaan je eigen vrouw te beminnen en te begeren, of een landschap waarin je leeft, gedichten die je uit het hoofd kent? Bij een trouw persoon zijn de nieuwe verlangens verwant aan de oude verlangens en de oude verlangens vergaan niet.

De opgewonden soort bevindt zich uitsluitend in het Westen. Wanneer er in ‘De eeuw van Lodewijk XIV’ sprake is van die ‘actieve, strijdende, twistende geest die in onze contreien regeert’, zijn we daarmee dicht bij de doelgerichte mens.

….

Montagine prees een verglijdend, schemerig en zwijgzaam leven aan; hij stond zich erop voor dat hij een burgemeester van Bordeaux was geweest zonder stempel en zonder een spoor na te laten in een tijd waarin vrijwel iedereen ervan overtuigd was te veel te doen.

0 notes